Maandag 7 september
Munich, 2006, Steven Spielberg, 2 uur 24 minuten
US, Engels/Duits gesproken. Nederlands ondertiteld.

Het is nog steeds een van de meest bekende en traumatische gebeurtenissen ooit op sportgebied: de gijzeling van en moord op elf leden van het Israëlisch Olympisch team door de Palestijnse Zwarte September beweging tijdens de Olympische Spelen van 1972 in München.

Minder bekend is de daarop volgende vergeldingsactie van Israel waar de Israelische geheime dienst Mossad als vergelding op jacht gaat naar elf van de verantwoordelijken. Het is deze vergeldingsactie die als feitelijk onderwerp dient voor Steven Spielberg’s Munich die eigenlijk bestaat uit twee delen: de gijzelingsactie en uiteindelijke moord — Spielberg baseerde zich hier voor met name op de autopsie rapporten en archiefbeelden (die ook gebruikt worden) — en de daarop volgende vergeldingsactie die bekend werd onder namen als Operation Wrath of God en Operation Bayonet.

Terwijl over het, heel korte, eerste deel niet veel meer te zeggen dan ‘historisch accuraat’ heeft het tweede deel veel controverse opgeleverd. Spielberg probeerde zich wel te baseren op historisch materiaal, maar aangezien de belangrijkste eigenschap van een geheime dienst de geheimhouding betreft is het beter dit te zien als historische fictie. De namen van de Zwarte September leden zijn accuraat, veel van de getoonde vergeldingsacties ook —inclusief een commando aanval in Beirut waar de latere Isrealische premier Ehud Barak deel vanuit maakt. Veel van de gebruikte opsporingsmethoden zijn echter versimpeld weer gegeven en de omvangrijke operatie werd natuurlijk niet door slechts door een klein team uitgevoerd.

Munich gaat echter niet eens zozeer over de vergeldingsacties maar over de morele en ethische gevolgen voor de teamleden. Is vergelding rechtmatig? Wat als vergelding als reactie weer vergelding oproept? Wie is schuldig of onschuldig en bestaan onschuldigen eigenlijk wel? Wat voor gevolgen heeft het koelbloedig wraak nemen voor de psyche van de teamleden?

Het zijn gerechtvaardigde vragen die Spielberg probeert te beantwoorden maar door deze kwesties te laten spelen tegen de historische achtergrond van de Israelisch-Palestijnse kwestie stelt Spielberg zich natuurlijk wel erg kwetsbaar op. Het simplificeren van de achtergronden ten behoeve van een filmpubliek wat slechts beperkt de aandacht vast kan houden helpt daar niet bij. Zeker niet als het een onderwerp betreft waar ditzelfde filmpubliek al zijn mening over gevormd heeft.

Dat Spielberg er bijvoorbeeld voor gekozen heeft om het voortijdige einde van Operation Wrath of God op te hangen aan de morele dilemma’s en angsten die het team verscheuren in plaats van als gevolg van de mislukte Operatie Lillehammer waar een onschuldige Marokaanse serveerder aangezien wordt als Zwarte September leider en vermoord komt dan ook wat vreemd over. Een film die zich als hoofdthema de morele vragen die het Israelisch vergeldingsbeleid oproept aanmeet die juist de grootste en internationaal breed belichtte mislukking van dit beleid volledig negeert.

Desalniettemin blijft Munich, zeker in het huidige tijdsbeeld, een belangrijke film. Niet zo zeer om de antwoorden die de film geeft maar om de vragen die het stelt. Voer voor lange discussies na afloop.

De Wereld Wijde Weiver serie gaat van start met een concert van Kasha Nasha! Met DJ Jean Petanque kunnen de voetjes van de vloer en zal de Balkan sfeer worden voortgezet tot de late uurtjes.

Kasha Nasha speelt balkan, zigeuner en klezmermuziek met sterke pop- en jazzinvloeden. Een hippe, robuuste stijl die wel Balkan Beat wordt genoemd, maar Balkan Brei is eigenlijk een betere benaming. Kasha Nasha is een Nederlandse band, maar heeft een unieke Oosteuropese sound die rockt en swingt.
De zes bandleden van Kasha Nasha zijn professionele muzikanten met een brede ervaring die varieert van jazz en pop tot klassiek en volksmuziek. Drie van hen maakten deel uit van de symfonische metalband Dis, terwijl twee anderen al jarenlang actief zijn in de klezmerscene.

Kasha Nasha betekent ‘onze pap’ of ‘onze brei’ in het Russisch. Kasha is stevige kost die in heel Oost Europa gegeten wordt, maar die overal weer anders smaakt. De band Kasha Nasha is eigenlijk net zo: de ene keer pittig, de andere keer zoet, maar altijd smaakmakend! Ze speelden o.a. in het SJU Jazzpodium Utrecht, Paradox Tilburg, Korzo Den Haag en op diverse festivals zoals Zomerterras Vlaardingen, Parkfeest Oosterhout en De Parade Utrecht en Rotterdam.

Bezetting: Gottfrid van Eck, (bas)klarinet & zang; Ben Mathot, viool; Daniël Mathot, gitaar; Evgneni Suvorkin, accordeon; Kay Ramati, bas; Remco Menting, drums

Meer informatie:
www.kashanasha.com
www.myspace.com/kashanasha

DJ Jean Petanque heeft een liefde voor Balkan muziek maar zal muziek uit alle windstreken aan elkaar breien. Hij wordt bijgestaan door VJ Chris Kobes die de muziek van bewegend beeld en videokunsten voorziet!

Voor slechts €25 kan je abonnee worden van de Wereld Wijde Weiver serie. Je steunt dan dit initiatief wat beloont wordt met een pasje dat de houder recht geeft op 50% korting voor alle www-activiteiten. Dit zijn in ieder geval zes concerten in het seizoen 2010-2011. De abonnementen zijn te koop voorafgaand aan het concert.

Eleven Minutes, Nine Seconds, One Image: September 11
2002, diverse regisseurs, 2 uur 14 minuten
Diverse talen, Nederlands ondertiteld

Na de aanslag op de Twin Towers van 11 september 2001 benaderde de Franse producent Alain Brigand elf internationale fimmakers met het verzoek hun visie te geven op de aanslag en diens gevolgen. Brigand gaf de regisseurs de volledige vrijheid en stelde slechts één voorwaarde: elke bijdrage diende dezelfde lengte te hebben van elf minuten, negen seconden en één frame.

Danis Tanovi? (Bosnië-Herzegovina), Idrissa Ouedraogo (Burkina Faso), Youssef Chahine (Egypte), Claude Lelouch (Frankrijk), Ken Loach (Groot-Brittannië), Mira Nair (India), Amos Gitaï (Israel), Samira Makhmalbaf (Iran), Shohei Imamura (Japan), Alejandro González Iñárritu (Mexico), en Sean Penn (Verenigde Staten) leverden ieder zeer verschillende bijdragen.

Claude Leloch verhaalt over een World Trade Centre toergids die op het punt staat zijn relatie met zijn dove vriendin te verbreken als de vliegtuigen binnenvliegen, Sean Penn volgt een eenzame oude man die in de buurt van de Twin Towers woont en op 12 september opeens zonlicht in zijn appartement krijgt. Youssef Chahine en Ken Loach zorgden voor controverses door enerzijds een bijdrage te leveren vanuit het oogpunt van een zelfmoordterrorist en het verhaal van een Chileen die zich de door de Verenigde Staten gesteunde coup van 11 september 1973 herinnert. Samira Makhmalbaf, Danis Tanovi? en Idrissa Ouedraogo komen met kleinschalige verhaaltjes over de gevolgen van de aanslagen zoals voelbaar in kleine dropjes in respectievelijk Iran, Bosnie en Burkino Faso. Terwijl bijvoorbeeld de Mexicaanse bijdrage van Alejandro González Iñárritu vrijwel alleen bestaat uit een compilatie van tv-beelden van die dag.

Alhoewel niet alle bijdragen even sterk zijn, en er met name in Amerika veel controverse was omtrent bijvoorbeeld de door Youssef Chahine gefilmde zelfmoordterrorist, slaagt Eleven Minutes, Nine Seconds, One Image: September 11 ruimschoots in haar opzet en geeft zeer treffend weer hoe één en dezelfde gebeurtenis op zeer verschillende wijzen in de wereld nadreunt.

..

Maandag 30 september
Babel
2006, Alejandro González Iñárritu, 2 uur 23 minuten
Engels/ Arabisch/ Spaans/ Japans gesproken, Nederlands ondertiteld


Een Marokkaanse schaapsherder koopt een geweer zodat zijn zonen de kudde tegen roofdieren kunnen beschermen.

Een Amerikaans echtpaar (Brad Pitt en Cate Blanchett) maakt een Noord-Afrikaanse rondreis in een poging hun huwelijk nieuw leven in te blazen.

Een Mexicaanse dienstmeid (Adriana Barraza) gaat vanuit Amerika (San Diego) naar Mexico om het huwelijk van haar zoon bij te wonen.

Een doof Japans meisje (Rinko Kikuchi) probeert haar eenzaamheid te doorbreken.

Alejandro González Iñárritu maakte eerder de films Amores Perros (2000) en 21 Grams (2003) terwijl hij ook een bijdrage leverde aan Eleven Minutes, Nine Seconds, One Frame: September 11 en maakte met Babel opnieuw een film waarin verschillende levens, ogenschijnlijk geisoleerd van elkaar, door middel van een kleine toevallige gebeurtenis met elkaar verbonden worden.

De zoon van de schaapsherder test zijn nieuwe geweer uit en enkele kilometers verderop wordt de Amerikaanse vrouw in de bus waarmee ze rond reizen getroffen. Een ongeluk, maar omdat het een Amerikaanse vrouw in Noord Afrika betreft denkt men al snel aan een terroristische aanslag en wordt er door de Marokkaanse politie een onderzoek begonnen. Het geweer blijkt gekocht van een Japanse toerist (Koji Yakusho), inderdaad, de vader van het dove meisje die het daarop volgende bezoek van de politie van Tokyo totaal verkeerd interpreteert. Ondertussen wil het Mexicaanse dienstmeisje nog steeds naar de bruiloft van haar zoon en neemt daarom de kinderen waar ze op past vanuit Amerika mee naar Mexico — inderdaad, de kinderen van het genoemde Amerikaanse koppel dat vanwege de verwonding van de vrouw in Marokko vast zit.

En dat is nog maar het begin van de zich op drie continenten afspelende verwikkelingen die Alejandro González Iñárritu meesterlijk in elkaar weeft. De titel Babel refereert aan de Bijbelse betekenis uit het Oude Testament, de welbekende Babylonische spraakverwarring: mensen die hetzelfde geschapen zijn maar elkaar niet begrijpen.

En inderdaad, de verhalen komen samen, de personen zijn zeer dicht met elkaar verbonden, mensen uit wat voor land of cultuur dan ook blijven mensen.

Maar met elkaar praten zit er niet in.

Babel werd voor 7 Oscars genomineerd maar won uiteindelijk alleen de Oscar voor Beste originele muziek.